Een goed boek gelezen? Je kunt er hier iets over kwijt.

Ik zal zelf beginnen met een boek dat ik alweer een tijd geleden heb gelezen, maar dat zodanig anders was in het genre dat ik er toch een paar woorden aan wil besteden.



Bitten is het eerste deel uit de Otherworld-serie van de Canadese schrijfster Kelley Armstrong (deel 7 verscheen niet lang geleden). In elk deel kan de hoofdpersoon een ander zijn, maar ze leven allemaal in hetzelfde universum. Een universum dat bevolkt wordt door gewone mensen, maar ook door demonen, heksen en weerwolven.
De hoofdpersoon uit Bitten is Elena, waarvan we al in het begin leren dat ze een weerwolf is, die niets liever wil dan een gewoon leven leiden en een relatie hebben met een gewoon mens. Ze houdt haar aard angstvallig verborgen, maar wat als hij ooit haar geheim zal te weten komen?
Echter, de andere weerwolven laten haar niet echt met rust, want ze is lid geweest van The Pack, een groep weerwolven die samenwerken om soortgenoten die zich misdragen in het gareel te houden. Op die manier weten ze onopgemerkt in de mensenmaatschappij te leven.
Omdat er telkens weerwolven vermoord worden (en niet door mensen) wordt Elena nogmaals door The Pack opgeroepen om te helpen de dader te vinden en gaandeweg leren we ook hoe ze een weerwolf is geworden.

Ik vond vooral heel boeiend hoe Kelley Armstrong probeert zo veel mogelijk de psyche van de belangrijkste karakters uit te diepen, met als bijzonder aantrekkelijke kant dat een vrouw het horrorgenre toch op een geheel andere wijze benadert dan een man. Ik vergelijk dan graag met Het monster van Frankenstein van Mary Shelley, wat zo'n beetje de maat is waar je deze verhalen langs kunt houden.

Ik heb idd een van de boeken gelezen.
"Gevangen" geloof ik.
Daarin zit Elana gevangen samen met nog een paar paranormale wezens, o.a. een vampier, heksen enz.
"the Pack" schiet haar te hulp.
Ook een heel goed boek, hield me echt tot het einde toe geboeid.

Klinkt interessenant!

Ik ben dol op de boeken van Robert A. Heinlein.

Zoals:

Starship Troopers ( troepen voor de sterren )
De rode planeet
Tijd voor de sterren
Tussen de planeten etc.

De meeste boeken zijn geschreven in de vijftiger jaren maar desalniettemin nog heel actueel en bij de tijd. De schrijver was namelijk heel vooruitstrevend voor zijn tijd.

Als je een science-fiction liefhebber bent ( geen fantasy ) zijn deze boeken een must!

Ook een geweldig boek voor een science-fiction liefhebber is Nemesis van Isaac Asimov. Het is mijn lievelingsboek.

Ik kan het verhaal niet in een paar woorden uitleggen maar de hoofdrol in het boek is een ontzettend lelijk en nogal dik maar zeer intelligent meisje van 15 jaar dat aan gezichtsuitdrukkingen precies kan zien wat iemand denkt.

We schrijven het jaartal 2236. Op de planeet aarde en haar honderd koloniëen is het allesbehalve aangenaam vertoeven Overal bepalen ruimtegebrek en anarchisme een sfeer die uitsluitend machteloosheid genereert.

Eugenia Insigna is een astronome van de kolonie Rotor die per stom toeval een rode dwergsterster ontdekt die dichter bij de zon staat dan Proxima Centauri met behulp van een detector genaamd "de verre sonde". Ze noemt haar ontdekking "Nemesis" . Ze ondekt tot haar afschuw ook dat Nemesis met een rotvaart op het zonnestelsel afstevent en dus het hele zonnestelsel kan vernietigen. De kolonie Rotor staat onder leiding van de briljante maar arrogante commandant Janus Pitt die van mening is dat ze er gewoon tussenuit moeten knijpen met hun kolonie naar Nemesis en daar te gaan kijken of ze misschien bewoonbare planeten aantreffen.

Eugenia Insigna is getrouwd met een man van de Aarde en vind dat de andere kolonies en de Aarde gewaarschuwd moeten worden voor het naderende gevaar dat over enkele eeuwen plaats zal vinden zodat ze de mensheid kunnen evacueren. Janus Pitt haalt haar over of anders gezegd palmt haar in om dat niet te doen omdat Rotor de enige kolonie is die een aandrijving heeft ontwikkeld om in fases met lichtsnelheid te reizen ( de z.g.n. hyperaandrijving ) en hij wil dus voorkomen dat deze uitvinding uitlekt en andere kolonies hen volgen op hun weg naar de sterren en dat het dan weer overvol wordt overal. Ze krijgt ruzie met haar man omdat die geen reden ziet om er tussenuit te knijpen met de ruimtekolonie Rotor. Ze wil het hem vertellen maar doet het toch niet. Haar man besluit achter te blijven op Aarde. Ondertussen heeft ze ook een kind gekregen van deze man genaamd Marlene. ( Het lelijke meisje waar ik het over had ) Marlene gaat met haar moeder mee.
Marlene is nog een peutertje als ze vertrekken.

Ze bereiken Nemesis en ontdekken dat om de ster een gasreus draait nog groter dan Jupiter. Ze noemen hem "Megas" wat gigant betekend. Om Megas draait een maan die ongeveer de grootte van de Aarde heeft.
Haar schijngestalten kleuren rood door de schaduw die Megas op de maan werpt en ze noemen de maan Erythro ( wat betekend bloedrood ).
Ondertussen is Marlene 15 jaar oud. Ze ontdekken ook dat de maan intelligent leven herbergt en een dampkring heeft die geschikt is voor menselijk leven. Maar ze vinden z.g.n. geen inteligent leven maar wel veel water waar zogenaamde prokaryoten in leven ( eencelligen ) dan blijkt dat er wel degelijk intelligent leven is maar het is maar één wezen dat opgebouwd is uit losse componenten, het water en de prokaryoten dus. Het omspant de hele planeet. De maan Erythro is dus eigenlijk het wezen. Het is een goed, verstandig en intelligent wezen maar heel eenzaam. Dan ontmoet het via telepathie Marlene als Marlene een bezoek brengt aan deze maan met haar moeder ( de lelijke dochter van Eugenia dus ) Het wezen is zo erg onder de indruk van de schoonheid van Marlene's Brein ( haar intelligentie en gave dus )
Ze leggen contact met elkaar en Marlene is ook onder de indruk van Erythro. Met behulp van Erythro vind ze een manier om er voor te zorgen dat het Stelsel van Nemesis niet in botsing komt met het zonnestelsel.
Het meisje redt dus de mensheid van de ondergang.

Enfin, de rest en de details moeten jullie zelf maar lezen want ik betrap mezelf erop dat ik weer het hele verhaal wil vertellen

Wat ik zo mooi vind aan dit boek is o.a. de boodschap dat ware schoonheid niet aan de buitenkant zit maar aan de binnenkant dus.

Groetjes van Carmen.

Ik ben zelf zwaar fan van The Forest House, schrijvers weet ik niet, ik geloof in samenwerking met de schrijfster van Mists of Avalon. Het speelt zich af voor Mists of Avalon aan het begin van de Romeinse tijd toen de Forests houses als druideplaatsen nog normaal was, maar omdat de Romeinen de macht ervan niet kunnen beheersen gaan ze in de aanval tegenover deze boshuizen met machteloze priesters en priesteressen. Het verhaal gaat om de liefde tussen een Romeins legerheer en een priesteres... geloof ik.. tijdje terug al... moet 'm toch maar eens weer herlezen.

Ow, en er staat een leuk eerste hoofdstuk van een nog uit te komen boek (ik zeg verder niets) in het creatieve hoekje..

Ik ben dus echt helemaal weg van de trilogie van Deborah Chester. De ring, Het zwaard en De bokaal. Ik heb het bijna in 1 adem uit zitten lezen en toen ik het uit had, was ik het er niet mee eens dat het maar een trilogie was Het gaat vooral over 1 jongen, die blijkt de zoon van een verloren koning te zijn. Eigenlijk kan ik niet zo goed vertellen waar het over gaat omdat er zoveel gebeurt meteen vanav bladzijde 1. Maar ik kan het echt zo aanraden!!

Ik ben nog steeds (na al die jaren) enorm fan van het boek "Dune" (of Duin in het NL, ik ben meer fan van de engelse uitgave) van Frank Herbert. Ik heb het in 6vwo gelezen voor mijn lijst Engels, en mijn docent haatte het boek. Hij moest het namelijk speciaal voor mij gaan lezen omdat hij er nog nooit van had gehoord maar hij vond het supersaai. Ik vond het tegendeel daarvan!

Het schetst het verhaal van Paul Atreides, een jongen waarvan de vader is vermoord door corrupte lieden in een ander planetenstelsel. Het politieke gebeuren richt zich vooral op de planeet Dune waar Paul en zijn moeder naar toe gaan want daar is de spice. Dat zorgt er voor dat er spannende dingen gebeuren. (ik vertel lekker niet wat).
In het boek (redelijk dik zo'n 600 pagina's) wordt er een verhaal ontsponnen tussen oude orden (bene gesserit) en politieke intriges verweven met oude mythes van de Freeman of Dune waar Paul later bij gaat leven. Want hij blijkt een uitverkoren persoon te zijn, de Muad'Dib.

De hele Dune serie beslaat 6 boeken, waarvan de eerste vier 'Dune', 'Dune Messiah', 'Children of Dune' en 'God Emperor of Dune' de besten zijn. De laatste twee vond ik aardig maar dat gaat vooral over de strijd tussen de Bene Gesserit en een gemuteerde Duncan Idaho en beslaat zo'n 80% alleen maar seks. Dat ging vervelen vond ik.
Dit is de originele serie, maar zijn zoon is met een andere schrijver op basis van de notulen van Frank Herbert aan de slag gegaan en hebben nog twee boeken geproduceerd.

Ik ben dit boek aan het lezen....bijna uit

Echt heel spannend!! een aanrader!



Kevin Brockmeier begint zijn De kleine geschiedenis van de doden met een citaat uit James Loewens Lies my teacher told me. ‘Veel Afrikaanse gemeenschappen verdelen de mens in drie categorieën: zij die nog op aarde rondlopen, de sasha en de zamani. Personen die onlangs zijn overleden en van wie het verblijf op aarde samenviel met dat van degenen die nog in leven zijn, worden sasha genoemd: levende doden. Pas wanneer de laatste levende persoon die herinneringen heeft aan een voorouder, zelf ook sterft, verruilt die voorouder de sasha voor de zamani: de doden.’


In Brockmeiers hoogst originele werk wonen de sasha in een stad zoals iedere aardse stad. Een stad zonder grenzen, dat wel, bevolkt door iedere ‘levende dode’ die nog familie, vrienden en (vage) kennissen in leven weet. Zelfs minder dan vage kennissen, want een herinnering is al genoeg om te voorkomen dat een sasha voorgoed uit de stad der levende doden verdwijnt. Zo herinnert de levende hoofdpersoon Laura Byrd zich nog de zwerver voor het kantoor van haar werkgever Coca-Cola, de postbode, de blinde man met het tikken van zijn stok en de straatprofeet met zijn onheilspellende teksten. Maar ook de docent journalistiek met wie ze ooit een affaire had en haar twee collega’s met wie ze op expeditie naar Antarctica werd gestuurd. Dat laatste blijkt haar voorlopige redding. Opgesloten in haar onderzoeksbasis weet ze te ontkomen aan het dodelijke virus dat overal ter wereld miljarden slachtoffers maakt. De mens sterft in rap tempo uit, en als gevolg daarvan verdwijnen steeds meer sasha uit de stad der levende doden. Uiteindelijk blijven alleen de sasha die Laura zich nog weet te herinneren, over.


Hoeveel mensen weet een mens zich te herinneren? Daarover gaat De kleine geschiedenis van de doden. Over goede en slechte herinneringen. Over flarden van details die op de raarste momenten boven komen drijven. Als Laura in haar eentje probeert te overleven op de Zuidpool, dwalen haar gedachten onwillekeurig af naar al die mensen – groot en klein, belangrijk en onbelangrijk – die ze ooit heeft ontmoet. Mensen van wie ze stilaan vermoed dat ze niet meer in leven zijn. Personen die nu in de schaduwwereld leven, in afwachting van wat er komen gaat als ook Laura het loodje legt. Haar ouders, minnaars en jeugdvrienden, met ieder weer hun eigen herinneringen aan Laura. Het verleden is veilig en bekend, de toekomst ongewis. Behalve origineel is De kleine geschiedenis van de doden ook nog eens een ontroerend boek. Fantastisch en realistisch tegelijk. Om niet snel te vergeten.

Ik heb deel 1 gelezen. Op een gegeven moment vond ik het wel leuk worden, maar het begin had ik even moeite mee. Mijn moeder heb ik de trilogie in het Engels gegeven. Zij is ook erg enthousiast. (Ze moet van mij deel 1 uitgelezen hebben, dan trakteer ik haar op de film)

Ik heb Ster van Neil Gaiman gelezen. Engelse titel is Stardust daaronder is het ook verfilmd.

Het is een kort boek, 250 pagina's en als je gewend bent aan van die dikke pillen merk je dat verschil wel, er zitten veel minder subplotten in en de dingen gaan sneller. In eerste instantie was ik daarom wat teleurgesteld toen ik het uit had, maar alle goede dingen van dit boek maak het toch de moeite waard. Het is net een beetje anders dan veel andere Fantasyboeken, droge humor en een paar leuke personages.

Ik heb laatst 'Dochter van de Godin' gelezen van Joan Lambert ... Ik vond het héél mooi :) ... 't Was ff wennen omdat't echt wel "vér van je bed" staat allemaal maar eens je je kan inleven wordt zo mooi vind'k ...